Donkere dagen

Het is op die donkere dagen dat ik me soms zo miserabel kan voelen. Het is alsof met de donkerte alle leven in me wegtrekt, alsof donkere demonen over me komen waken. Niets lijkt nog te gaan. In de schaduwen van mijn gedachten lijkt alles tegen te slaan. Vol moed begin ik aan de dag maar die laat zich voelen als de nacht. Met kaarsen probeer ik het licht terug te laten komen doch dit blijkt even effectief als het vruchteloos plassen in de rivier. Ik weet dat het maar even doorbijten is. Spoedig komt de lente weer terug en lacht het leven me weer tegemoet. Ik kijk naar de kat buiten. Hij heeft het vast nog kouder dan ik. De kat kijkt terug. Even hebben we een magisch moment en vergeet ik die donkere gedachten. Ik denk terug aan de zomer; zwemmen in de Blaarmeersen, rond de bbq met mijn vrienden, picknicken met mijn lief. Dagen die zich spontaan vullen. De zomer lijkt zo ver weg. Ik ploeter wat rond in dat leven van mij. Het lijkt even allemaal niet meer te lukken. Ik trek mijn schouders op. Morgen is er weer een nieuwe dag. Zal het dan anders zijn? Ik borstel mijn weemoedigheid op: het hoort immers niet om te jammeren. Mijn God wat verlang ik naar die lente.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s