Eindelijk nog eens een volledige dodentocht. Na een verkorte dodentocht vorig jaar en geannuleerde versies door dat verdomde virus kon ik weer genieten van een onvervalste dodentocht-sfeer. Ik was reeds vroeg afgezakt naar the place to be… Bornem. Ontspannen kon ik onder een luifel genieten van de mini-stoet en een lekker alcoholvrij biertje.
Een uur voor de dodentocht vertrok ik naar de startplaats (Breeven). Na “the final countdown” drong de massa zich door de start. Ik had er dit jaar speciaal voor gezorgd dat ik goed vooraan stond zodat ik niet lang moest wachten om te starten. Het plan was om de eerste 35 kilometer op het gemak te joggen. Ik probeerde tijdens de wachtposten weinig tijd te verliezen. Tijdens het eerste deel van de tocht kreeg ik reeds heel wat aanmoedigingen. En… dat deed deugd. Om 0u33 kwam ik aan bij de sporthal van Breendonk. Ik was erin geslaagd mijn eerste deel rond de 9 km per uur te joggen. Er zouden nu twee posten komen waar ik gewoon zou wandelen. Vanaf kilometer 52 tot 68 km was het de bedoeling om terug te joggen maar na terug een goede 8 km joggen voelde ik dat het joggen er op zat. Ik had een marathon gejogd en de volgende 40 kilometer diende ik nog te stappen. Vrij snel na het joggen begon het behoorlijk te regenen. Ik had gelukkig een paraplu bij en dat bleek geen overbodige luxe. Door het vele joggen was ik behoorlijk voorop geraakt. Mijn supporters waren rond 7u.30 afgezakt om mijn bagage wat lichter te maken en me aan te moedigen. Mijn rugzak werd een 2 tal kilogram lichter en dat voelde ik.
Ik heb maar weinig tekenen van inzinking heb gezien in de voorste linie. Rond kilometer 75 zag ik een rolstoeler serieuze inspanningen doen om het parcours te bedwingen. “We zijn er bijna” zei ze. Ik moest me inhouden om haar rolstoel geen extra duwtje te geven. Maar… de dodentocht is voor iedereen een serieuze uitdaging. Het weer maakte een omslag en het werd zowaar nog warm ook.
Op geen moment ben ik op de wedstrijd in de problemen gekomen en dit was ook zo naar het einde toe. Ik finishte de dodentocht om 11u42. Dit was goed voor een gemiddelde van 6,8 km/uur. Er was nog niet zoveel volk in Bornem maar het applaus deed deugd. Dit was mijn snelste 100km dodentocht tot nu toe. Ik ben gebeten om volgend jaar terug wat van mijn tijd af te snoepen.
Aan de finish zag ik een aantal deelnemers instorten. Op een terras werden ze in een aluminiumdeken gewikkeld. Wat vermoeid keek ik naar dit aandoenlijk tafereel.
DIETER BRUYNEEL (MIJN PEN, MIJN WERELD) 