In de zetel zit mijn geliefde te breien. Mijn God wat hou ik van dit liefelijke tafereel. Het tikken van de naalden, het zachtjes toewerken naar iets en haar geconcentreerde blik.
Soms wou ik dat mijn leven er ook wat meer uitzag als haar breiwerk. Want ja, ik heb er soms een boeltje van gemaakt. Veel plezier gemaakt, hoogten en laagten maar… heel wat steken laten vallen.
Neen het liep niet helemaal zoals gepland. Het patroon werd vertroebeld door losse eindjes. Ik begon soms aan twee delen tegelijk. En soms heb ik me onsterfelijk belachelijk gemaakt. Ik bleek niet de perfecte patroon, was nogal grillig van aard en verloor onderweg wel eens de draad. Maar, verveeld heb ik me nooit. Ik werkte naarstig toe naar wat ik dacht dat goed was. Vertederd, kijk ik naar de zetel. Deze vrouw heeft me geleerd, de draad weer op te pakken en maakte mijn leven zoveel mooier.
© Dieter Bruyneel
no AI involved
DIETER BRUYNEEL (MIJN PEN, MIJN WERELD) 