Ik maakte al een blogpostje over loopanekdotes (vallen en diertjes). Hier volgt een tweede post over anekdotes. Lopen is zoals reizen. In een onverwacht hoekje zit avontuur. Ditmaal belicht ik de Dodentocht. De 100km Dodentocht is geen wedstrijd maar op het evenement probeer ik altijd een groot stuk te lopen.
Anno 2025 heb ik 7 dodentochten meegedaan. Voor het terrein moet je de Dodentocht niet meedoen. Het parcours is vrij saai maar de sfeer is zalig. Op heel wat plaatsen zingen mensen. Eén van de klassiekers die wordt gezongen is “highway to hell.” van AC/DC.
Vaak vinden een aantal deelnemers dat het nog niet zot genoeg is om 100 km af te leggen. Zo zijn er al groepjes geweest die de dag voor de Dodentocht nog eens 100 km lopen/wandelen (bijvoorbeeld in tegenwijzerzin), kwestie van opgewarmd te zijn.
Er doen ook altijd wat oude knarren mee; 80-ers die de finish halen en zelfs 90-ers. Leeftijd is maar een getal. Op de 41ste editie, waar ik ook aan meedeed was er een dode. Hij overleed op 300 meter van de aankomst. De feestelijke stoet die normaal gezien doorgaat op het einde van het evenement ging toen niet door. Daarop wordt traditioneel een doodskist gedragen en dat zou wel zeer sarcastisch zijn.
Qua schoeisel en outfits zag ik al veel variatie. Superman blijft een dankbare inspiratie voor outfits. In 2023 deed iemand mee in maatpak en aktentas. Eenmaal zag ik iemand op klompen. Ik meen dat die deelnemer de finish heeft gehaald. In 2018 was er een klompenmaker op klompen maar die haalde finish niet. Op de editie van 2023 zag ik ook iemand op blote voeten. Geen idee of die kerel de finish heeft gehaald. De krant heeft hij alvast niet gehaald.
Ik deed ook mee aan de editie van 2022. Toen werd de Dodentocht ingekort wegens een hittegolf en was hij slechts 65 kilometer. Ik was toen al om 5 uur in de morgen klaar.
Geen idee wanneer ik de volgende keer aan de start zal staan. Volgend jaar alvast niet want dan doe ik de marathon van Monschau mee.
© Dieter Bruyneel
DIETER BRUYNEEL (MIJN PEN, MIJN WERELD) 