De patrijs, we kunnen het toch gerust het goudhaantje van onze Vlaamse velden noemen. Met zijn sierlijk ranke nek. Alsof het een slangetje is dat zich opricht naar een slangenbezweerder. De gevlekte veren, als een tijgervel gespreid over het prachtexemplaar. En dan dat kopje, je zou het in een luciferdoosje willen stoppen om erin te kunnen loeren op epische momenten. Steeds druk in de weer, het bekje pikkend naar een sappige worm of lustig zaden pikken. Het leven kan zo simpel zijn. Het beest laat zich maar zelden zien, alsof het beschaamd is om zijn pracht tentoon te spreiden.
Helaas is er in dit verhaal ook een boze jager. De uit de kluiten gewassen kakirover die maar al te graag hulpeloze wezens neermaait. Ongelooflijk maar sommige mensen lijken er hun plezier in te vinden. In plaats van zich te bekwamen in het schieten van kleiduiven willen deze honden bloed zien. Ieder alibi is goed om hun moorddadige optreden te rechtvaardigen. Heeft de wolf nog krachtige pleitbezorgers dan is door algemene desinteresse de patrijs de klos. Is het jullie al opgevallen dat de bloeddorstigste dieren vaak het meest worden beschermd?
Had de patrijs maar een lobbygroep. De eerste die lid zou worden is deze schrijver. En de patrijs zelf, die fourageert verder lustig zijn zaden en ziet het aan.
© Dieter Bruyneel
No AI involved
DIETER BRUYNEEL (MIJN PEN, MIJN WERELD) 