Vorige week liep ik mijn dertiende marathon in de stad waar het allemaal begon: Gent. Het is ook de stad waar ik intussen 14 jaar woon. Er is jarenlang geen Gentse marathon georganiseerd en ik was blij dat Sofico de marathon 8 jaar geleden terug naar Gentse bodem bracht.
In de thuisstad lopen, is toch altijd wat bijzonder. Net als je denkt, dat je de stad kent, blijken er toch weer nieuwe paden gevonden te worden. Dit jaar lag een deel van het parcours dicht bij mijn huis. Ik was dan ook blij dat mijn vrouw onaangekondigd aan de zijlijn stond te supporteren.
Deze editie ging door op mijn verjaardag en daardoor had ik extra supporters. Dank ook aan Eva, Jana en mijn ouders om enthousiast te supporteren. De liedjes werden geapprecieerd. Dank aan mijn lieve vriend Maarten die de verkeersdrukte een beetje had onderschat.
Het was ditmaal geen evidente marathon. Ik twijfelde de dag voor de start om mee te doen omdat ik nog last had van een hardnekkig virus. Ik wist dus dat het geen goede tijd zou worden. De tijd was uiteindelijk 4u15min 34 seconden. Ik ben wel de hele tijd blijven lopen.
Tijdens de marathon werd ik emotioneel. Dat gebeurt wel regelmatig op marathons. De vermoeidheid zal hier wel voor iets tussen zitten.
Op naar de volgende. Dat wordt de marathon van Monschau in augustus; een marathon met behoorlijk wat hoogtemeters.
© Dieter Bruyneel
DIETER BRUYNEEL (MIJN PEN, MIJN WERELD) 