De kleine (100 woorden)

Ik weet het nog goed. Hoe de kleine niet kon lopen. Hoe we keken naar het vallen en weer opstaan. Hoe we met de pinken de kleine vasthielden en hoopten dat uit het gestrompel de eerste stapjes zouden voortkomen. De fijne kneepjes in de vingers, geschater en dan het gebleit. “De kleine kan het nog niet” zei de papa. Hij keek naar de kleine, ik keek naar  papa. De kleine zou zijn eerste stapjes zetten. Papa zou weer iets om over te babbelen hebben. Een hoogdag zou het worden; de kleine zou geëerd worden. Maar het was niet voor vandaag.

© Dieter Bruyneel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s