Hoe we heerlijk konden nietsdoen. Samen in elkaars armen naar de vissen in de vijver kijken, elkaar gedag zeggen en dan het mijmeren naar een volgende dag. Het volstond in die dagen van elkaar de hele dag vast te houden, te knuffelen. We wisten niet altijd wat sturen; emoticons boden een uitweg. Samen waren we sterk in die dagen tegen alleman. Het gehunker werd soms ondraaglijk; een telefoontje bood uitweg. Die dagen, ik weet het nog heel goed, waren zo mooi. Ik wou dat ik ze in twee kon bijten, dan had ik dubbel zoveel om naar terug te kijken.
© Dieter Bruyneel
DIETER BRUYNEEL (MIJN PEN, MIJN WERELD) 